ตั้งแต่คั้งที่เราจากกันแสนไกล
เหตุและผลมากมายไม่เคยสำคันน
เท่ากับความรุ้สึก ที่จัยของชั้นนั้นเกบหั้ยเทอ
แต่ละคั้งที่เราผ่านมาพบกัน
อาจบังเอินได้ยินข่าวคราวของเทอ
นั้นคือความรุ้สึกที่ดีที่ชั้นคอยอยุ่เสมออ

ขอบฟ้าที่เรานั่งมองคราวนั้นยังมีความหมายย
ต้นไม้ลำธาร ยิ่งมอง ยิ่งคิดถึงเทอมากมายย
ชีวิตที่มันนขาดเทอวันนี้ยังเดินต่อไป
แค่ได้คิดถึงก้อเปนสุขข จัย ....

หยิบเอาภาพที่เรากอดคอด้วยกันน
ได้แต่ยิ้มมกับมันด้วยความชื่นจัย
และก้อยัง เสียดาย กับการสูญเสียเทออยุ่เรื่อยมา
ได้ยินเสียงบทเพงที่เทอชอบฟัง
และทุกคั้งก้อยังแอบมี น้ำตา
ยิ่งเวลารุ้สึก ไม่มี ไม่เหลือคัยอยุ่ตงนี้

และจาคิดถึงเทอตลอดปัยย ......